Onze Jojo was op en top een heer. Hij beet niet, hij krabte niet en hij stal niet van tafel. Nou ja, meestal niet. Hij deed een moord voor gebraden kip en kalkoen en heeft 1x toen ik bijna klaar was met koken en wegliep voor de telefoon die ging, samen met zijn broer Arvid, een stuk gebraden kalkoenfilet uit de pan gepikt… en hij zat altijd netjes naast mijn bord te wachten tot hij het toetjesschaaltje kreeg om uit te likken. Maar op oudere leeftijd ontwikkelde hij een enorme liefde voor mais. Dat aten we in de zomer wel eens bij de BBQ en dan kreeg hij soms de afgekloven maiskolf waar ik dan wat stukjes aan had laten zitten om af te kluiven. Heerlijk vond hij dat. Maar 1 keer, in een van zijn laatste zomers, maakte hij het wel erg bont. We zaten gezellig te eten en Jojo mocht op tafel naast het bord van een vriendin zitten.  Hij zat al een tijd verlangend naar haar maiskolf te staren en het duurde hem allemaal te lang. Zij vond het goed dat hij zijn neus eens uitstak, snuffelde, en grote hilariteit natuurlijk toen hij brutaal een hap wilde nemen. Op een gegeven moment zaten ze samen te kluiven aan dezelfde maiskolf. Dat was natuurlijk helemaal niet verstandig en ook niet hygienisch, maar voor een keertje wel erg grappig. Gewoon ook omdat hij net deed alsof dit gedrag de normaalste zaak van de wereld was…..

 

 

 Benjamin Bonjovi
 

Op 1 april 2008 is - geen grapje - Benjamin Bonjovi van de Bosbengels geboren. Dit mooie mannetje maakte het zijn moeder niet gemakkelijk door in een stuitligging geboren te worden, maar na 20 minuten persen was hij er dan eindelijk om 21.20 uur.
Helaas hebben we niet lang van hem mogen genieten. Iris is de hele nacht onrustig gebleven en ik heb de nacht dan ook naast haar doos op de bank doorgebracht, telkens wou ze weer aan de wandel en ze liet de kleine Benjamin nog niet drinken. Wij dachten dat dat kwam door de pijn van de bevalling en doordat er misschien toch nog meer kittens moesten komen, maar de waarheid bleek anders.

Bij controle door de dierenarts bleek dat Benjamin het enige kitten was.  Iris was verder helemaal in orde, maar moest waarschijnlijk gewoon nog wennen aan het moederschap, maar later bleek dat dat niet het probleem was. Iris heeft met haar moederinstinct feilloos heeft geweten dat Benjamin niet in orde was. Hij deed namelijk wel erg zijn best om te drinken, maar kwam niet verder dan sabbelen. De reden hiervoor was dat hij een open gehemelte had... Hij kon zich dus helemaal niet vastzuigen aan de tepel om te drinken, de stakkerd. Op advies van de dierenarts is hij direct ingeslapen. De opening was te groot om tzt operatief te kunnen herstellen. Hij is nog wel mee naar huis gekomen, zodat Iris in alle rust afscheid van hem kan nemen en hij een mooi plekje in de tuin kan krijgen.

Asha av Skogalund

 

was de eerste Noorse boskat die ik kocht. Zij is gefokt door Anneke Tasseron. Asha was een heel erg lief poesje, zwart schildpad zilver gestreept met wit. Ze was altijd bij je in de buurt, maar wou nooit op schoot. Ze was ook erg graag buiten, maar ging nooit ver weg van de tuin. Zodra je haar riep kwam ze altijd hard aan rennen.

Zij heeft 1 keer een nestje gekregen van een zwart zilver gestreepte kater, Tronderskogens Halifax. Het waren een bruin gestreept poesje, Anouschka dat verkocht is aan mensen uit Amsterdam en naar zij vertelden een echte “kletspoes” werd. De broertjes Arvid (die sprekend op zijn vader leek) en Arjo (een Rood gestreept met wit) bleven bij mij.

Asha was het daar niet mee eens en is later bij mijn moeder gaan wonen.

 

Asha is 12 jaar geworden.

Arjo was een rood gestreepte kater met weinig wit. Hij is geboren op 25-04-1991. Hij was een echte heer. Liet alles met zich doen en als het hem niet beviel, bv als hij gekamd werd en een klit werd weggehaald, dan miauwde hij zacht en klaagelijk, maar heeft nooit gebeten. Hij is 2x vader geworden en was een hele zorgzame vader. Als 's ochtends de deur van de kooi waar Inga en de kittens in lagen open ging, kroop hij in de nest doos en waste kopjes en kontjes van de kittens om er dan vervolgens trots bij te blijven liggen tot de moeder terugkwam. Toen hij 14 was kreeg hij kanker en moest korte tijd nadat dat ontdekt was inslapen.

Inga av Dahlgard was de tweede poes die ik kocht. Zij was geboren 17-02-1990. Toen Asha definitief bij mijn moeder was ingetrokken en ik 2 katers had kon ik natuurlijk geen kittens meer fokken. Ik had zo genoten van mijn allereerste nestje dat ik op zoek ging naar een volwassen poes die kwa afstamming bij mijn katers zou passen. Dat was niet zo makkelijk, want indertijd waren er nog niet zoveel Noorse Boskatten in Nederland. Uiteindelijk vond ik een fokster die een volwassen poes wilde herplaatsen. Ik ging kijken en was verliefd...Inga was al 3 jaar toen ik haar kreeg en heeft met Arjo 2x een nestje van 4 kittens gekregen. Doordat zij een hele mooie schildpad was zaten daar beide keren veel rooien in. Ze was een mooie grote poes en een hele lieve moeder. Inga heeft haar kittens altijd in de woonkamer gekregen en stond er op dat ik bij haar was. Omdat de 3 volwassen katten heel lief met elkaar omgingen waren de katers ook altijd bij de bevallingen en hoewel ze tijdens de bevallingen respectvol op afstand bleven hebben Arjo en Arvid altijd om het hardst gevaderd over de kittens en Inga liet dat vol vertrouwen toe.

 

Inga samen met Aryo